Het zandpad is de weg die je momenteel gaat. Die is zanderig dat wil zeggen op zand gebouwd en dus niet echt stabiel. Hij gaat door het bos dat wil zeggen door je onderbewuste. Dat doe je echter niet alleen en de ander ervaar je als gelijkwaardig. Jullie lopen samen op en hebben het naar je zin. Dan vind je een mobiele telefoon dat wil zeggen een heel modern medium om in gesprek te komen en te communiceren met anderen. Het is het allernieuwste, een i-mode model en je kunt er ook nog zaken mee vastleggen waardoor je ervaringen nogmaals kunt bekijken en voelen. Je kunt er zelfs op een heel intensieve manier met anderen in contact komen. Iemand heeft dit dus achtergelaten?, is het vergeten? Je wilt dan graag in contact komen met de eigenaar van het mobieltje. Je komt dan in contact met een vrouw. Dat kan symbool staan voor je eigen vrouwelijke zijde, je emoties en gevoelens.

Geamuseerd en ook enigszins verbaast bekijk ik de vondst nauwkeurig en vraag me af wie deze hier verloren is. (Waarom onthoud je dergelijke details eigenlijk? Met de gevonden telefoon bel ik mezelf om het nummer van de gevonden mobiel te achterhalen. Daarna bel ik met de gevonden telefoon het nummer wat zojuist op mijn eigen telefoon is verschenen en krijg een vrouwenstem aan de lijn (in de dagelijkse werkelijkheid kun je, als je je eigen nummer draait, een bericht op je eigen voicemail achterlaten, meer niet) De vrouwenstem vertelt me dat ze de telefoon niet meer nodig heeft en hem daar voor mij heeft achtergelaten. Ze wenst me er veel plezier mee en verbreekt vervolgens de verbinding

Je bent enthousiast over wat je gevonden hebt, over dat wat op je weg komt. Hoe kan iemand zoiets kostbaars nu verliezen vraag je je af. Je komt in contact met een vrouw of met je eigen vrouwelijkheid. Die heeft het communiceren, het uitwisselen met anderen niet meer nodig. Dus is die vorm van communicatie, waarvan de eigenaresse de emoties zijn, zijn overbodig en goed voor iemand anders. Dan krijg je ook nog het beste toegewenst. De gevoelens wensen jou, de man, het mannelijke, het denken en de logica het allerbeste en verbreekt hier het contact mee.

Ik zit met de tweede persoon aan een tafel in een soort uitspanning. Ik wil de camera van de telefoon graag uitproberen. Als ik door het lensje kijk zij ik twee rode, Victoriaans aandoende rookfauteuils staan met daartussenin een tafeltje. Het past totaal niet bij de rest van het interieur en nog vreemder is dat de mensen die voorlangs lopen volledig uit beeld blijven en niet in de zoeker verschijnen. Het interieur is dompig, zwart wit terwijl hetgeen ik in de zoeker zie helder van kleur is. Iets in mij zegt dat ik de foto niet moet maken omdat ik bang ben voor wat ik te zien krijg als ik de afdruk onder ogen krijg.
Ik probeer het een aantal keer maar steeds lukt het me niet om af te drukken. Elke keer ben ik bang voor wat ik te zien ga krijgen op de afdruk en is het of mijn wijsvinger verkrampt.

Je zit met de ander aan tafel, het symbool voor gezelligheid en de mogelijkheid om te komen tot bepaalde beslissingen. Je wilt de camera uitproberen, je wilt iets uitproberen en vastleggen dat je kunt observeren en waarvan je bewust kunt worden. Kijkend door de lens zie je twee fauteuils, symbolen van zelftevredenheid. Het getal twee geeft aan dat je dat alleen maar voelt als je samen bent met iemand, als je je kunt overgeven aan iets/iemand, als je kunt groeien. Het gegeven dat het rookstoelen zijn kan er op duiden dat die zelftevredenheid te maken heeft met iets dat in rook opgaat, dat het bepaalde oude starre en preutse (Victoriaanse) gewoonten zijn en niet echt (rook) gemeend.
De rode kleur geeft wel aan dat er wel passie en harttocht moet zijn tussen die twee. Maar … er staat een tafel tussen die twee. Er zal overlegd moeten worden wil er groei en samenzijn ontstaan. Datgene wat je wil uitproberen, die niet-echte fantasie over de passie tussen jou en de ander, dat past niet meer bij het interieur, dat past niet meer bij de huidige tijd. Daarbij is het ook nog zo dat mensen die deze visie van jou doorkruisen, dat deze mensen helemaal niet door jou gezien worden, ze verschijnen niet in je zoeker. Jouw beeld, jouw opvatting is door niemand te beïnvloeden. Daarbij is het interieur dompig, zwart wit, je eigen innerlijke is dompig en heel zwart-wit.
Er gebeurt niet veel in je en je bent extreem in je handelen. Je zou zo graag een nieuw beeld willen, een ideaal dat heel kleurig en fleurig en opgewekt is. Daarom wil iets in je de foto niet maken, je zult dan zien, je er bewust van worden dat je ideaal niet strookt met hoe je nu bent, of met hoe je werkelijk reageert. In je communiceren middels het mobieltje dat je gevonden hebt, als je met anderen praat en de emotie (vrouwelijke eigenaresse) wegdoet, niet aan het woord laat, dan krijg je een bepaald beeld van jezelf dat nogal ouderwets is en dat niet door anderen te beïnvloeden is.
Het is voor jou dus onmogelijk, emotioneel moeilijk, dat in je bewustzijn te aanvaarden. Je wilt de confrontatie met jezelf niet aangaan.

Hier houdt het op. Ik ben erg benieuwd of iemand hier iets mee kan.

Ben je de laatste tijd bezig met wat jouw visie is over bijvoorbeeld samenwerken, samenzijn, een relatie. Heb je daar plots een iemand ontmoet en is het toekomstbeeld heel rooskleurig en vrij terwijl je misschien zelf veel extremer en eenvoudiger bent? Luister je daarbij naar niemand uit je omgeving die je in de realiteit wil terugbrengen?
Laat snel wat van je horen Arjen.
Je veel liefde en wijsheid toewensend.
In broederlijke liefde
Janne Geraets