Er was eens een vrouw met een enorme neus. Uit haar neus kwam om het half uur precies een liter water. Ze woonde op een klein stukje grond,waar een waterput op stond. In die waterput zat altijd water. Als het water dreigde te verdampen,zat de vrouw de hele dag in de put. Zo liep de put weer vol met water. Die waterput betekende heel veel voor haar. Als er in de put geen water meer zat,zou ze binnen tien min sterven! Op een dag werd de vrouw wakker doordat de rond aan het beven was. De put ging heen en weer, en de vrouw probeerde uit de put te klimmen. Maar op dat moment viel er ene baksteen naar beneden,precies op haar enorme neus! Haar neus viel er af en ze voelde een stekende pijn. Ook nog begon haar maag raar te knorren. De vrouw begon te gillen. Maar er kwam geen geluid uit haar mond. Weer deed ze haar mond open om te gillen. Maar weer geen geluid. Maar wel een bal. Een grote ronde bal. De Aarde. Ondertussen zat er al meer dan negen minuten geen water meer in de put. De tijd verstreek. Nog drie sec! drie,twee,een. . . . . . .

Ze was dood. Uit haar lichaam kwamen insecten uit gekropen. Die insecten gingen op de Aarde wonen. En een van die insecten pakte de ziel van de vrouw op,en bracht het naar de hemel,waar ze lang bleven wonen. En nu zijn ze daar nog steeds. De insect en de ziel van de vrouw zullen altijd op ons blijven letten. Op hoe wij de Aarde behandelen