Het Begin van de Mensheid
De Mythe van de Ouden
..É a ni’tum si d’qa ra me an sehil
ti vu’amri te na Al’Géaths ki loritan..
-Na ti d’babili d’Avi
N’secunde d’Santiècl *(zie voetnoot beneden)
Vertaling
..En toen ontstond de wereld vanuit het niets
en de vier Al’Géaths begonnen te groeien..
-Uit de Bibliotheek van de Ouden
De Tweede Ongetelde Eeuw
Na het Niets en na het ontstaan van de Wereld was er een hele tijd weer Niets. Het Niets waarde over de Aarde en liet geen sporen achter. De Aarde draaide om zijn as en vele jaren lang gebeurde er niets speciaals. Toen, op een dag, brak de aarde en vloeiden er zeeën uit voort. Zo ontstonden er vier verschillende werelddelen die ook wel de Eilanden genoemd werden. Door de bevingen van de aarde en de ravage die het water aanrichtte, verschenen er nog meer scheuren in de mantel. Op elk Eiland verscheen één grote scheur en daaruit groeide een boom. Op elk Eiland één. Deze bomen waren zeer speciaal; ze waren zó hoog dat men de top niet kon aanschouwen, hoe hard zij het ook probeerden en hun wortels hadden de omvang van een kathedraal. Deze bomen waren het middelpunt van het leven en men noemde deze bomen: Levensbomen. De Ouden (waar wij later op terug zullen komen) noemden ze: de Al’Géaths.
De Al’Géaths groeiden door en door, maar naar enige eeuwen, begonnen er vruchten aan te groeien. Op het meest Noordelijke Eiland vielen de vruchten eerst, maar slechts één enkele vrucht overleefde de val – de rest verging tot stof. Die Vrucht (die de Ouden ook wel de Rentir noemden) barstte open en uit één van de zaadjes die de Rentir bezat, groeide een beeldschone vrouw. De overige zaadjes vergingen net als de overige vruchten gedaan hadden. De vrouw, echter, was geen vrouw maar een Hoedster*** en zij was de Oudste van alle Hoedsters. We noemen haar Mythana. Op de overige Eilanden gebeurde hetzelfde (na Mythana kwam Euvali, na Euvali kwam Lati en de jongste was Irritum****).
De vier Feax’s wilden hun Eilanden verenigen, maar dat konden zij niet zonder hulp. Zo kwam het dat zij de dieren schiepen. Deze dieren waren heel vroegere voorlopers van wolven, beren en katachtigen. Hoewel deze dieren de neiging hadden om elkaar af te maken, hielpen zij de Feax’s zo goed als mogelijk. Zij hielden het eiland goed in conditie. En aangezien het uiteindelijke doel was om de Eilanden samengevoegd te krijgen, schiepen de Feax’s ook walvissen en andere zeebeestjes die tegen de Eilanden konden duwen. Zo hoopten de Feax’s de Eilanden tezamen te brengen.
Heel erg lang ontwikkelden de dieren zich en ook de Aarde veranderde. Planten begonnen te groeien en Polen ontwikkelden zich. Uit de dieren kwamen ook andere dieren voort en zo raakten de Eilanden langzaamaan redelijk bevolkt. Na al deze tijd begonnen de Feax’s toch wel moe te worden van al dat harde werk en zij besloten dat ze meer intelligentere wezens nodig hadden om hun bij hun taken te helpen.
Ze wilden deze dieren emoties geven zodat ze zelfstandig konden overleven. Aangezien Feax’s zelf geen emoties kenden was dat een moeilijke klus. Uiteindelijk maakte Mythana samen met haar Levensboom de eerste Ogana*****. Omdat Mythana’s Ogana’s als eerste geschapen waren noemen wij hen de Ouden. Deze Ogana’s waren niet zo intelligent maar wel makkelijk te bewerken. De andere Feax’s schiepen de andere Ogana’s naar het evenbeeld van de Ouden. Met het scheppen van de Ogana’s begon ook de Eerste Ongetelde Eeuw. De Feax’s onderwezen hun volk en leerden hen om schepen en vloten te bouwen om de Vereniging van de Eilanden te bespoedigen.
Jaren gingen er voorbij waarin de Ogana’s hard samen- werkten met de dieren en de Feax’s konden eindelijk van een periode van rust genieten. Wij noemen deze Werkperiode in de Eerste Ongetelde Eeuw ook wel de Fidérai. De Feax’s bleven elk op hun eigen Eiland en zorgden dat niets extreems gebeuren zou. De jongste van de Feax’s, Irritum, begon gewend te raken aan haar nieuwe luie levenhaar en ze begon het leuk te vinden. Ze liet haar Ogana’s een paleis bouwen, alleen voor haar, met vele tuinen. Haar volk begon haar te aanbidden en bouwde tempels voor haar. Irritum gaf haar Ogana’s een nieuwe naam: Irrita’s. Dat was zeer on-orgineel, maar ja, ze was nou eenmaal ook blond.
De andere Feax’s gingen gewoon door met het Verenigen van de Eilanden en merkten Irritum’s verandering niet op. Maar op een dag konden zij er echter niet meer omheen. Dit was toen Irritum zei: “Zusters, Hoedsters, ik heb jullie bij mij geroepen om een medeling te doen. Ik zal niet langer meewerken aan de Vereniging. Ik wil mijn Eiland voor mezelf zodat ik, en alleen ik, erover regeren zal.” De andere Feax’s waren diep bedroefd maar zij wisten wel dat zij hun jongste zus niet tegen konden houden. Zij merkten namelijk dat Irritum in het geheim zichzelf geleerd had om de Macht der Magie (Ny’tou) te beheersen. Dat betekende dat zij meer macht had dan al haar zussen samen.
Toen Mythana, Euvali en Lati eindelijk hun Eilanden verenigd hadden tot één groot Eiland, begonnen zij hun zuster pas écht te missen. Maar na het stadium van verdriet, brak het stadium van ongeloof aan. En na het stadium van ongeloof kwam de boosheid er, maar die moest al snel plaats maken voor pure haat. Zij zagen namelijk hoe Irrium haar Irrita’s tot slaven maakte. Het tweede****** Irrita-lichaam dat werd opgeofferd op een brandstapel was de druppel die de emmer liet overlopen. Of zoals de Ouden zeiden: Namäo Zada ki*******.
Mythana, Euvali en Lati verklaarden de oorlog aan Irritum. In de jaren van de Grote Oorlog ging veel geschiedenis verloren en oude gebruiken werden vergeten. Irritum gebruikte Ny’tou in haar voordeel tegen de andere Feax’s en die raakten op hun beurt meer een meer uitgeput. Zij konden niet meer voor hun Eiland zorgen en hun volk had geen zin meer om te vechten. De drie Feax’s sloten zichzelf op in een berg (Sto Pak’ti) en Irritum greep naar de macht over het Grote Eiland. De Ogana’s daar vonden dat niet zo leuk en begonnen terug te verlangen naar de Tijden van hun eigen Hoedsters. Meerdere dappere Ogana’s begonnen een zoektocht naar de Hoedsters en vonden hen uiteindelijk. Ze waren zwak, broos, maar nog steeds even mooi.
De Ogana’s haalden de Feax’s over om Irritum weg te drijven van hun Eiland en uiteindelijk stemden de Feax’s in. De Laatste Strijd ging als volgt: Irritum gebruikte Ny’tou en won. Maar bij het gebruik van zoveel macht spleet de Aarde opnieuw en de Feax’s werden erin verzwolgen, net als alle andere volkeren die op dat moment op de Aarde leefden. Op één volk en één Feax na: de Ouden (die dit alles al voorzien hadden en zich verstopt hadden in een onderaardse grot) en Irritum zelf.
Vuur heerste over de Aarde en verbrandde alles dat zij tegenkwam. Het Grote Eiland brak verder en verdeelde zich in continenten. Enkele dieren en planten wisten te overleven maar de Al’Géaths niet. Toen Irritum de verwoeste planeet naar járen weer zag, kreeg zij spijt van haar daden en ze huilde jaren lang. De Ouden kwamen uit hun grot en vonden Irritum huilend op haar troon. Irittum smeekte de Ouden om haar om te brengen, omdat zij dat zelf niet kon. De Ouden stemden daarmee in, op één voorwaarde: dat Irritum meer Ogana’s zou scheppen en zou proberen de wereld te herstellen met het restje Ny’tou dat ze nog bezat. Dat deed ze en ze maakte de Ogana’s zelfs nog beter als een gunst tegenover de Ouden. Daarna mengden de ouden voor haar een mengsel van giftige kruiden en hielpen haar om zeep.
De Ouden leerden de eerste mensen alles wat zij wisten maar uiteindelijk stierven zij uit en ging hun kennis verloren (behalve dan de boeken die zij schreven, want die gingen er in de Zestiende Ongetelde Eeuw pas aan********.)
En zo ontstond de Mens.
Voetnoten
*|Deze geschriften zijn reeds verloren gegaan door de Verbrandingen** uit de Derde Ongetelde Eeuw.
*****|Een voorloper van de mens, maar meer een kruising tussen een aap en een latere mens. Een Ogana had minder kwaliteiten en een lagere intelligentie. Door de eeuwen heen is hun intelligentie er trouwens wel op vooruit gegaan. De daadwerkelijke mens werd pas later geschapen.
******|Het eerste was misschien een ongelukje.
*******|Vertaling: shitter-de-shit. Shit.
********|Zie voetnoot nummer * en **
Door Femke de Jong, 1C